Wanneer is iets goed als het altijd beter kan?

Schooltocht

Zonder gedonder storten we ons
op de modder van het verdronken land

Het is eb

Kokkels en oesters en wormen van zand
worden onder blote voeten bedolven
We plonsen kort in de zwoele Oosterschelde
en sjokken vóór de vloed naar het spoor
In het dorp schooien we pleisters en H2O

De noodstop smijt ons terug
in een tijd die zonder ons ook doortikt

© Carla Scheepe-Belksma

Klik hier voor de nieuwsbrief.

Ik mocht mee met een schoolreisje naar Zeeland. In de trein las ik enkele gedichten voor en liet de kinderen zintuigassociaties noteren. Geklets en geschreeuw, de fluit van de conducteur, de geur van chips en rijswafels om 10 uur ’s morgens, de boerderijen en het bouwland. Het Nederlandse landschap heeft vanuit de trein veel te bieden voor wie niet op zijn schermpje kijkt.
Het was een van de heetste dagen van mei, maar dat mocht de pret niet drukken. Ook de volle agenda’s van de juf en van mij hielden ons niet tegen om er op uit te trekken. Met 25 Railrunnerkaartjes en een aantal Kids Vrij-abonnementen togen we door de poortjes. De reisbestemming: Krabbendijke, een dorpje vlakbij de Zeeuwse kust met een intercitystation in het wisselende landschap tussen Rotterdam en Vlissingen.
Vanaf het station was het nog 20 minuten lopen over de dijk naar het strand, een knus strandje aan de Oosterschelde, waar de waterlijn aan de einder glom…

We besloten blootsvoets naar het water te lopen en namen één plastic tas met waardevolle spullen mee. De rugzakken bleven achter bij het onbemande huisje van de strandwacht. Het was een spannende tocht, voor de kinderen, voor de juf, voor de moeders die dapper mee sopten. Een pierenvanger stond met zijn laarzen, een emmer en een schep in het midden van het niets. Hij gaf ons een extra waarschuwing voor het opkomende tij en het mogelijk onweer dat gelukkig uitbleef.
Na een ondiepwaterzwempartij die voor sommigen best langer had mogen duren liepen we terug naar de rugzakken. Voetzolen werden geïnspecteerd en zoveel mogelijk ontdaan van hun moddermasker. De snijwondjes werden onderling vergeleken en in de warme middagzon liepen we terug naar het station. Anderhalf uur later kwamen we met een ijsje in de hand het schoolplein op.

Was het goed gegaan? Had het beter gekund? Ja en ja. Was het een bijzonder schoolreisje? Ja! Had het beter gekund? Ook, want we hadden bijvoorbeeld de waterstanden op kunnen zoeken via internet. Maar dan hadden we dit avontuur niet beleefd.
Moet je altijd alles van tevoren weten? Mag iets ook goed genoeg zijn als het ook beter kan?
Zoals er meerdere wegen naar Rome leiden, is er ook hier niet één antwoord.
Dankjewel juf, voor deze toffe tocht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *