Schrijven is perspectief

Afgelopen zomer was ik in Zweden; het land van wandelen, fietsen en kanoën, van elanden en mierenhopen, van uitgestrekte bossen en meren met kristalhelder water. Fietsen en kanoën zaten er voor mij niet in deze zomer. Wandelen gelukkig wel, maar dan wel met een ‘personal assistant’ (hij noemde zichzelf ‘pakezel’) voor de flessen water en lunchpakketjes. Want net voor de vakantie maakte ik een lelijke val met mijn bakfiets. Daar kon ik de jongen met de bezorgscooter die aan de verkeerde kant van het fietspad reed, daar waar ik de bocht om wilde, de schuld voor geven. En dat wilde ik op dat moment ook het liefst. Maar er speelde ook mee dat ik best hard ging, ik een lange fiets heb die een grote draaicirkel heeft, het net geregend had en mijn achterband aan vervanging toe was. Een uitgezoomd perspectief. Het gevolg van deze samenloop van omstandigheden was echter dat ik schrok van de scooter, extra remde, slipte en de bakfiets niet meer hield, waardoor ik op de stoep klapte.

Met pijnstillers en gekneusde ribben ging ik de vakantie in. Natuurlijk baalde ik. Natuurlijk had ik me verheugd op het fietsen en kanoën. Maar terwijl ik de spullen voor de reis verzamelde realiseerde ik me dat ik twee dingen kon doen: mijn vakantie, en daarmee ook die van mijn gezin, laten verpesten door mijn fysieke beperkingen of ervoor kiezen om mijn energie op te laden door te genieten van wat ik wél zou kunnen. Natuurlijk lukte dat niet helemaal zonder slag of stoot. Inpakken en inladen is nooit het leukste deel van onze vakantie, maar toch. Het was een ander perspectief. En toch nog een heerlijke vakantie!
De foto bij dit stukje maakte ik in Zweden vanuit kikvorsperspectief. In werkelijkheid kwamen de stronken niet hoger dan mijn knieën. Het is maar vanuit welk perspectief je kijkt. Zo werkt dat in ‘het leven’, in de fotografie, maar ook als je schrijft. Probeer bijvoorbeeld eens een gebeurtenis die je in de ik-vorm hebt beschreven vanuit de derde persoon enkelvoud (hij/zij) te schrijven. Wat gebeurt er?